Wat leuk is aan kinderen, ook al zijn ze niet van jou

Tags

, , , , ,

Kinderen. Kleine krengen zijn het. Druktemakers. Lastig onderwerp. Je weet wel, 31 en nog niet zwanger. Boze eierstokken. Ik schrijf er gewoon liever niet over. Toch mag ik je mijn ervaring met kinderen niet onthouden, want stiekem zijn ze best leuk.

Babyperikelen
Ook al worden ze er meestal in gemaakt, kinderen waren altijd een ver van m’n bed show. Ik vond ze eng en raar en wist niet hoe ik met ze om moest gaan. Bij mijn eerste oppasbaantje was ik direct genezen, toen ik het arme baby manneke optilde en zijn hoofdje (met super zacht fontanelletje) tegen de commodeplank aan stootte. Gelukkig was er met de baby niks aan de hand, maar over mijn gemoedstoestand (en die van de ouders) zal ik verder niet uitwijden. Baby’s die mij later vrolijk toelachten en die ik van hun mama’s ‘best even vast mocht houden,’ veranderden spontaan in huilbaby’s. Ik was er helemaal klaar mee.

Onvoorwaardelijke liefde
Totdat mijn neefje en later ook nichtje geboren werden. Ik leerde veel door te kijken hoe mijn zus met haar kinderen omging en door zelf af en toe op ze te passen. Toen zij ouder werden en ik ook hun vriendjes en vriendinnetjes meemaakte, merkte ik hoe ontwapenend en heerlijk eerlijk kinderen kunnen zijn. En dat was precies wat ik op dat moment in mijn leven nodig had. Het idee dat er nog onvoorwaardelijke liefde bestaat, want dat is waar kinderen meestal heel goed in zijn.

Kind, bron: magic4walls.com

Kind, bron: magic4walls.com

Vrijwilligerswerk
Door mijn ontwakende liefde voor kinderen, besloot ik om juffrouw te worden. Vanwege mijn opleidingsachtergrond hoefde ik daarvoor maar twee jaar te studeren, maar het mocht niet zo zijn. Helaas ben ik niet voorzien van een rekenknobbel, die bij huidige leraren nogal groot moet zijn. Om toch iets met mijn interesse voor kinderen te doen, besloot ik als vrijwilliger aan de slag te gaan in een asielzoekerscentrum. Daar leerde ik hoe vrolijk en dankbaar kinderen kunnen zijn, ook al zijn het kids die niet veel hebben. Zelf kreeg ik veel voldoening door hun een stukje geluk te geven.

Gastouder
Vorig jaar zegde ik mijn baan op en besloot een opleiding tot gastouder te volgen. Een 10-weekse cursus, dus ik had niets te verliezen. Nu ben ik een jaar aan het werk als nanny en dat bevalt goed. Door met kinderen te werken leer ik over hun ontwikkeling, maar vooral veel over mezelf. Ook heb ik eindelijk een goede reden om eindeloos te knutselen, tekenen en te spelen. Een kind is zeker goed voor je creativiteit en om ‘mindful’ met bezig te zijn.

Moeder worden?
Twee poezen en een hond verder, zijn mijn eierstokken furieus en krijg ik daardoor regelmatig kramp in mijn buik. Alsof de natuur zegt: “Hallo, weet je nog waarvoor je hier bent? Hoezo knutselen en blogs schrijven!? Voortplanten zal je!”

Hoewel ik het best eng vind om het moeder zijn zo lang uit te rekken (vanaf je 30’ste gaat de eierproductie in rap tempo naar beneden), vind ik het nu wel even goed zo. Ik heb periodes gekend dat het me niet uitmaakte van wie ik zwanger raakte, van mijn meest duivelse ex-vriend tot de spermabank aan toe, maar daar zou ik mezelf en het eventuele kindje niet gelukkig mee maken. Door het werken met kinderen heb ik een bepaalde rust gekregen. Alsof de natuur zegt; “Ok, met andermans kinderen bezig zijn mag ook, als je er maar iets mee doet.” Wie weet, door meer ervaring op te doen met kinderen en de rust die het brengt, komt mijn eigen kindje vanzelf wel.

Ben jij (nog) geen moeder en wel geïnteresseerd in kinderen? Of wil je zeker weten dat je ze haat? 😉 Dan raad ik je zeker aan om vrijwillgerswerk met kinderen te proberen. Voor vacatures kun je kijken op de website van VCA of  Googlen op vrijwilligerscentrale. Meer lezen over de keuze voor een kind op latere leeftijd en je hart ophalen? Lees dan ‘Baby op bestelling, De zoektocht van een uitstelmoeder’ van Rachel Lehmann-Haupt.

Advertenties

Carrièreswitch op je dertigste, het kan!

Tags

Ik ben gestopt. Met iets stoppen is voor veel mensen eng, maar toch kan het heel bevrijdend zijn. Ik ben gestopt met nadenken over wat ik met mijn toekomst wil of wat ik niet wil. Gewoon even gestopt ook met dingen die ‘moeten’ van mijn omgeving, of beter gezegd; waarvan ik zelf denk dat het moet. Ik doe niet meer mee aan het mooie plaatje, wat ik vooral zelf had geschetst.

30 jaar, een prille relatie, geen eigen huisje en nee, ook geen beestje in de zin van een ‘baby’, maar vooral geen baan! En dat is leuk!

Want ik ben gestopt, met werken ook dus. Niet voor altijd, maar voor even. Ik ben gestopt met jarenlang met lood in mijn schoenen naar mijn zoveelste werkplek gaan. Geen muf kantoor meer voor mij, geen koffieautomaten en verplicht gezellige (productieve) lunches en geen collega’s die van alles moeten, van zowel mij als van hun omgeving en het bedrijf waar ze voor werken. Begrijp me niet verkeerd, want wat voor de één een ‘moet’ is, is voor de ander een ‘wil’. Toch denk ik dat er veel mensen zijn, vooral rond mijn leeftijd (dertigers) die diep van binnen niet willen, maar ‘moeten’ en dat ook doen zonder erbij te voelen of dat is wat ze écht ambiëren.

Afbeelding

Geld verdienen, carrière maken, zo hoort het. Dacht ik. Na de Havo ga je door naar een HBO opleiding. Daarna ga je werken, ontwikkelen en groeien. Of eerst reizen, als je geluk hebt…

Nee, ook daar ben ik mee gestopt, met dat kudde-denken. Ik hoef niet te werken als communicatieadviseur, omdat ik communicatie heb gestudeerd. Ik hoef nu even geen webredacteur meer te zijn, omdat ik lekker kan schrijven en goed ben met internet en computers. Nee, er is niks meer wat ik moet, behalve één ding; het volgen van mijn hart. Ik ben gestopt met denken en gestart met voelen. Daarom heb ik mezelf omgeschoold en begin ik deze lente als gastouder, omdat ik geïnspireerd raak door kinderen en dat diep van binnen altijd al zo is geweest.

“Goh, wat dapper van je zeg” is het commentaar van verschillende mensen op het maken van deze carrièreswitch. Ik zie sommigen denken; wat zonde van je opleiding en het werk wat je hebt gedaan! Bij anderen merk ik dat ze het apart vinden, maar ergens diep van binnen hetzelfde zouden willen doen. Gewoon stoppen met die baan en het roer omgooien. Omdat ik tot nu toe blij ben met mijn keuze zeg ik: stop met me mee, stop met lezen wat ik te zeggen heb en ga doen wat je wilt en wat van jezelf mág in plaats van moet.

Dus ik ben gestopt. Gestopt met mijn oude leven en gestart met het nieuwe. 30 jaar, een leuke vriend, binnenkort samenwonen, geen baby, maar wel twee lieve knuffels van katten en geen carrière-baan op kantoor, maar oppaskinderen die met smart op me wachten. En dat is nog leuker!

Ps. het is op Soralabelle erg rustig geweest vanwege mijn omscholing. Daarnaast heeft mijn nieuwe baan als nanny gewerkt als een soort adempauze. Het heeft mij geïnspireerd om toch door te gaan met het volgen van mijn droom; verder gaan met schrijven en webredactie. Zo zie je maar wat ‘stoppen’ voor je kan betekenen.

Zwarte Piet, wie haat hem niet?

Tags

, , , ,

Dag Sinterklaasje, dá-ág Zwar-te Piet! Sommige mensen nemen dit wel heel letterlijk. Ik citeer zangeres A. van Hollandse bodem: “Nederland, het is tijd om vaarwel te zeggen tegen Zwarte Piet, want hoe je het ook wendt of keert, het blijft achterbaks, hypocriet, lomp, offensief en kwetsend. 2012, het jaar van grote veranderingen, laten we het gewoon doen.”

De stoomboot is in zicht en het gezeur over Zwarte Piet begint, wéér. Discussies die er toe leiden dat authenticiteit uit de Nederlandse cultuur verdwijnt. In dit geval Zwarte Piet. Wie kent hem niet? Populair, maar ook gehaat door mensen die vinden dat er gediscrimineerd wordt. Piet zou de negerslaaf zijn van die stokoude, blanke vent met rode mijter. Hoezo? Heb jij de Sint ooit met zijn staf zien slaan? Als iemand bazig kan zijn dan is het Piet Z. wel. Angstzweet brak ons uit als hij de school in rende, pepernoten op ons afvuurde terwijl wij, zowel blanke als gekleurde kinderen, als SLAVEN aan ZIJN voeten lagen voor wat zoetigheid! Stout? Dan kreeg je de roe. Lief? Dan kreeg je cadeautjes toe. Piet maakt het feest en de Sint tot die goede oude man. Al eeuwen. Maar nu moet hij weg, terug naar Spanje. Of komt hij toch uit Afrika?

Dat ‘zwarte’ associaties oproept is begrijpelijk, maar zijn die per se negatief? Als kind wou ik als hem zijn; een zwarte maillot, rode lippenstift en kroezige krullen. Dat laatste is overigens bijna gelukt. Het was echter nóóit in mij opgekomen dat hij een slaaf zou kunnen zijn. Nu valt mijn droom in duigen, het feest is verpest. De haters geven zelf een negatieve lading aan het woord Zwarte Piet. Net als negerzoen. Ook die moest weg. Als ik van negroïde afkomst zou zijn, zou ik verdomd trots zijn dat zulke hemelse lekkernijen naar ‘mij’ vernoemd zijn. Bij het woord Jood denk ik ook met verdriet terug aan mijn voorouders die in de oorlog vergast zijn. Echter, ben ik blij als ik Jodenkoeken in de supermarkt zie liggen, helemaal als ik ze opeet. Jodenkoeken uit de schappen halen? Echt niet!

De slavernij moet zeker herdacht blijven worden, maar alles weggooien wat daar mogelijk mee associeert? Nee. Zwarte mensen van nu zijn geen slaven en blanke mensen geen slavendrijvers. Onze cultuur is ontwikkeld en we zijn het gelukkig eens dat slavernij uit den boze is. Moeten we dan echt helende wonden blijven openrijten en er telkens zout op gooien? Of kunnen we het zuurstof geven zodat het mooier geneest? Stel dat Zwarte Piet jou wel aan een negroïde slaaf doet denken, is dat dan een zonde? Positiever kun je het toch niet hebben?

Laten we het allemaal wat luchtiger houden. Noem mij een kaaskop of een voddenjood, ik noem jou een leipe mocro of een poepchinees. Daarna lachen we erom, proosten met een wijntje, Fernandes of muntthee en vieren dat Sinterklaas jarig is. Genoeg andere onderwerpen waar we ons druk over kunnen maken, zoals crisis, oorlog en milieuvervuiling. Zonder wereld valt er namelijk helemaal niets meer te vieren. Dus A., weet je hoe ik verandering voor me zie? Zwarte Piet zoals hij altijd was, terwijl hij pepernoten strooit, frisbeet met jodenkoeken en jongleert met ballen van baklava. Sinterklaasfeest anno 2013!

Afbeelding

Mijn eerste dag in een asielzoekerscentrum

Tags

, ,

Voor de eerste keer in mijn leven bezocht ik een asielzoekerscentrum (azc) in Nederland. Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat zou zijn. Wat voor mensen er wonen en waarom ze er voor hebben gekozen om te vluchten. Maar daar bleef het eigenlijk bij. Als ik langs een azc reed keek ik daar altijd met een lichte afschuw naar. Een gevoel van gevangenschap en benauwdheid bekroop me en vervolgens liet ik die gedachtes en gevoelens weer voor wat ze waren. Blijkbaar was het te confronterend of niet belangrijk genoeg. Dat ik onderweg was om boodschappen te halen en in de file stond was op dat moment misschien wel belangrijker.

Confronterend

Nu ik een tijdje voor de Vrolijkheid werk als vrijwilliger en na mijn eerste bezoek aan een azc merk ik dat mijn bewustzijn over dit onderwerp groter wordt. Ik ben me zelfs schuldig gaan voelen. Hoe kan het zijn dat ik nooit verder heb nagedacht? Dat er echte mensen in asielzoekerscentra wonen, mensen zoals jij en ik, gezinnen met grote en kleine kinderen. Dat er zelfs kinderen wonen die geboren zijn in een azc en niet beter weten dan in een soort van gevangenschap te leven; in kleine kamers met hun ouders, broertjes en zusjes, met allerlei mensen op één benauwende locatie uit verschillende landen, die vaak niet eens elkaars taal spreken. Dat mensen daar wachten, wachten en wachten op een onzekere toekomst. Natuurlijk bedenk ik dan ook dat deze mensen zelf de keuze hebben gemaakt om te vluchten naar Nederland, maar wat zou ik doen als ik in hun schoenen stond? Dan had ik, afhankelijk van de situatie, waarschijnlijk hetzelfde gedaan. Maar ik woon in een welvarend land, waarin ik genoeg veiligheid en toekomstmogelijkheden heb.
De bewoners van het azc houden mij binnen één dag een heldere en confronterende spiegel voor. Waarom maak ik mij eigenlijk zo druk over alledaagse, kleine beslommeringen? Waarom kan ik mij soms zo onzeker voelen en ontzettend piekeren over mijn toekomst? Waarom weet ik niet precies welke kant ik op wil gaan? Er is keuze genoeg. En dat is het hem nu juist. Het contrast is groot; ik heb eigenlijk te veel mogelijkheden en zij die in het azc wonen hebben er te weinig. Ik zou een groot deel van mijn mogelijkheden aan deze mensen willen geven, zodat zij weer een toekomstperspectief hebben en alles eerlijker is verdeeld. Maar dat kan niet. Ik heb de mogelijkheden niet om deze mensen een huis, baan of opleiding aan te bieden. Over hun toekomst kan ik niet beslissen, dat doet de overheid, die zich wat mij betreft het lot van de mensen en vooral kinderen in azc’s wat meer mag aantrekken. Het enige wat ik kan doen is mijn steentje bijdragen via de Vrolijkheid; helpen met creatieve activiteiten voor kinderen, jongeren, maar ook hun ouders, zodat ze zich kunnen uiten en ontspannen en even niet na hoeven te denken over wat de toekomst brengen zal.

Contrast

Mijn eerste dag op het azc staat in het teken van contrast. Het gebouw ligt in een prachtig natuurgebied, midden in een bos met wandelpaden, vogels en gifgroene bomen. Maar het gebouw zelf geeft mij de kriebels. Het is groot, grauw en heeft allemaal kleine raampjes. Even moet ik denken aan Auschwitz, aan mijn voorouders die door de oorlog gestorven zijn en aan een verhaal wat ik onlangs op televisie zag; een ruimte met kamers waar joodse vrouwen werden ‘bewaard’ zodat hun baarmoeder dichtgenaaid kon worden. Hier zal dat natuurlijk niet gebeuren, maar ook dit gebouw zit vol met kamers en de sfeer geeft me rillingen. Vroeger was het een sanatorium, waar mensen verbleven die chronisch ziek waren. Nu wonen er gewone mensen die over het algemeen gezond zijn, maar tegelijkertijd ‘ziek’ worden van onzekerheid.

Bron: de Vrolijkheid, Amsterdam

Bron: de Vrolijkheid, Amsterdam

Mahdiya

In het noodgebouw waar de Vrolijkheid zit, maak ik kennis met een meisje die direct mijn hart gestolen heeft. Ze heet Mahdiya en komt uit Afghanistan. Ze is grappig en heeft tomeloze energie die ze meteen op mij overbrengt. Eigenlijk is ze erg druk, misschien heeft ze wel ADHD, maar ik vind haar leuk. Ze heeft gitzwart, glanzend kort haar, is een tikkeltje mager en heeft een prachtige lach. Het lijkt een echt meisje-meisje met haar roze broek, maar eigenlijk is ze een beetje jongensachtig. Ze is bijdehand en overal van op de hoogte. Ze rijdt de hele dag rond op haar fiets, weet precies welke activiteiten de Vrolijkheid op het programma heeft staan en kent (bijna) alle kinderen en ouders. Vandaag helpt ze ons jongeren te vinden die naar een disco-avond willen komen. Ze pakt me bij mijn handen en trekt me mee door het gebouw heen en vraagt welk beest ik graag zou willen zijn. “Wat wil jij zijn? Het moet een lief dier zijn. Ik ben een schildpad.” zegt Mahdya. “Ok, dan ben ik een tijger” zeg ik. “Neeeee, dat kan helemaal niet! Die zijn helemaal niet lief hoor!” buldert Mahdiya. Ze knuffelt me en speelt met mijn sjaal. “Wat wil jij later worden?” vraagt ze. “Ik wil boekenschrijfster worden en jij?” antwoord ik. “Ik weet het nog niet, ik kan van alles worden, piloot, juf” zegt ze stralend. Ik vind het leuk dat het meisje, ondanks haar situatie toch positief is. Misschien is ze net iets te jong om te beseffen hoe haar leven straks drastisch kan gaan veranderen of is het een meisje die van nature heel positief in het leven staat. Ze inspireert me. Ook zij laat een duidelijk contrast zien. Ze klopt vrolijk op de deuren van de andere bewoners en probeert in haar taal, het Nederlands of met handen en voeten uit te leggen wat er vanavond staat te gebeuren en of zij ook willen komen. De mensen kijken argwanend en lijken alles behalve vrolijk of energiek. Pas als ik hun toelach, krijg ik in enkele gevallen een glimlach terug.

Positief blijven

Aan het einde van de dag vertrek ik met gemengde gevoelens van het azc naar huis. Aan de ene kant heb ik positieve energie gekregen door de onstuimige Mahdiya en de andere kinderen, de activiteiten die de Vrolijkheid geeft en hoe de medewerkers zich inzetten om hun een leuke tijd te geven. Aan de andere kant voel ik me rot en wil ik de kinderen en hun ouders hier niet achterlaten. Maar net als Mahdiya moet ik positief blijven. Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om via de Vrolijkheid met de kinderen en hun familieleden te werken en hun een leuke tijd te geven en dat ik steeds meer ontdek wat ik wél wil met mijn toekomst. Verder kan ik alleen nog hopen dat kinderen als Mahdiya en de andere mensen in het azc allemaal goed terechtkomen en hun toekomstmogelijkheden ooit een stuk groter zullen zijn.

Heb jij wel eens vrijwilligerswerk gedaan of doe je dit regelmatig? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Laat je een berichtje achter? Meer info over de Vrolijkheid vind je op hun website. Op www.vca.nu vind je veel leuke vrijwilligersvacatures in de omgeving van Amsterdam.

Raar haar

Tags

, , , , , , ,

Ik heb raar haar. Niet omdat het eigenwijs krult en elke dag anders zit. Ook niet omdat het zich perfect lijkt te vermaken in warme oorden en bij -5 graden ineens stijl is. Nee, ook niet omdat het een raadselachtige kleur heeft, maar omdat het van de ene op de andere dag heeft besloten van mijn hoofd te emigreren naar het doucheputje.

Haargeweld

In mijn pubertijd maakte ik er een gewoonte van dagelijks een pot kokosvet in mijn haar te smeren. Jermaine Jackson was er niets bij. Mijn haar veranderde van kleur als een kameleon on speed. Op maandag was het rood, op vrijdag blond. Met een speciale diffuser op mijn föhn fusede ik mijn bos krullen met wilde slagen tot coupe Diana Ross een feit was. Zou deze haarmishandeling de oorzaak zijn van mijn haaruitval? Een tijd lang dacht ik van wel…

Het begon met een kalend rondje boven mijn voorhoofd, in de vorm van een knikker. “Hoe gaat het met je gát!?” was een quasi grappige vraag van mijn vriendje destijds. “Ach, groeit wel weer aan. Beetje teveel troep op mijn hoofd gesmeerd” zei ik nietsvermoedend. Helaas, het vriendje had ik uiteraard gedumpt en het gat groeide tot iets uit wat lijkt op een minigolfbaan, met een steeds zichtbaar wordende middenscheiding als de baan en het gat als de hole, maar dan zonder het vlaggetje natuurlijk.

Naar de dokter!

Op de dag dat coupe Diana niet meer gefused kon worden en gedegradeerd was naar coupe Gordon, was het tijd om naar de dokter te gaan. Mijn huisarts lijkt echter zelf op een monnik met een kransje haar dat gelukkig nog net zijn oren tegen de kou beschermt. Het kwam regelmatig voor dat ik na een bezoek aan de dokter niet meer wist welk medicijn hij mij had voorgeschreven, omdat ik gebiologeerd naar zijn glimmende hoofd had zitten staren. Zou hij het poetsen? Insmeren met haargroei bevorderende olie? Of is het stiekem een hele grote, glimmende puist die op elk moment uit elkaar kan barsten? Je begrijpt natuurlijk wel dat ik er mijn twijfels bij had of deze kalende meneer mij kon vertellen hoe ik mijn haaruitval moest stoppen…

Bloedarmoede

Uit bloedonderzoek bleek dat ik lichtelijk bloedarmoedig was. Dat zou een oorzaak voor mijn haaruitval kunnen zijn. Ik kreeg een kuur ijzertabletten en zou na een paar weken van alle ellende af zijn. Of het wat tegen mijn haaruitval gedaan heeft weet ik nog steeds niet zeker, maar ik weet wel dat ik er keiharde, zwarte ontlasting van kreeg. De keuze tussen het behoud van mijn haar of mijn darmen was snel gemaakt. Dagelijks zwetend en puffend ‘bevallen’ van een grote boodschap was geen pretje. Ik stopte dus met de pillen. Wat een opluchting!

De volgende stap was de dermatoloog. Zij controleerde mij op allerlei enge ziektes die blijkbaar haaruitval uit kunnen lokken. Maar gelukkig, mijn eierstokken zitten (al ratelend) nog steeds waar ze zich horen te bevinden en mijn schildklier draait op volle toeren. En toen kwam, na wat gewoel in mijn haar, het meest enge woord wat ik ooit heb gehoord. Alopecia androgenetica. Wat? Alopecia androgenetica. Dat klonk niet goed. Andro? Latijns voor man? Ben ik geboren met het verkeerde geslacht? Is dat de reden dat ik me vroeger niet bezig hield met Barbies, maar in plaats daarvan oorlogje speelde met de boys? Nee, dat was het niet, maar het had wel met mannelijke hormonen te maken. Produceerde ik teveel testosteron? Had ik eindelijk een verklaring voor mijn op hol geslagen libido, vergelijkbaar met die van een Duracell konijn met oplaadbare batterijen? Nee, dat was het ook niet. Ik had namelijk niet tevéél testosteron, maar ik was er gevoelig voor. Ingewikkeld hè? Wikipedia zegt:

Alopecia androgenetica is de Latijnse naam voor de meest voorkomende vorm van kaalheid. Deze kaalheid is het gevolg van mannelijke hormonen (androgenen). Het wordt ook wel ‘klassieke mannelijke kaalheid’ genoemd. De meeste mannen krijgen hier in meer of mindere mate mee te maken, maar ook komt het niet zelden voor bij vrouwen. De binding van DHT aan de AR zorgt voor een sneller verloop van de groeifasen en een verkleining van de schacht van het haarzakje. Uiteindelijk is het haarzakje dusdanig verschrompeld, dat het alleen nog maar een minuscuul (voor het oog onzichtbaar) vellushaartje produceert. Dit proces staat bekend als het miniaturiseren van haar. Vrouwen met AGA krijgen daarentegen vaak te maken met een diffuse vorm van uitval die meestal begint bij de scheiding. Volledige hergroei van verloren gegane haren is niet of nauwelijks mogelijk met de huidige haargroeimiddelen. Wel kan stabilisatie van de haaruitval bereikt worden.

Paniek in de tent. Ik ben een VROUW en ik word KAAL. Mijn bos krullen zal NIET meer TERUGKOMEN. Mijn haarzakjes VERSCHROMPELEN en er is GEEN MEDICIJN voor.

Depressief

Vanaf dat moment kwam mijn jaarlijks aanwezige depressie in vol ornaat terug. Meneer Depressie (waarom het een man is weet ik écht niet) kwam voor me staan en zei: “Hoi Sora, je wordt kaal. In je vorige leven was je de jaloerse heks die Rapunzel in haar toren gevangen hield en in dit leven zul je ervoor boeten. Ik heb je eerst laten voelen hoe het is om net zulk prachtig haar te hebben als zij en nu zul je het heel langzaam kwijt raken tot je een bosje zuurkool over hebt. Er is geen medicijn voor, dus denk maar niet dat je mooie haren terug komen. Het enige wat je er aan kunt doen is een hoge dosis hormonen slikken in de vorm van de Diane-pil (je weet wel, die pil die mensen slikken tegen acne ha-ha-ha) en jij en ik weten allebei dat je daar helemaal niet tegen kunt. Van al die hormonen word je namelijk nog depressiever! Je kunt ook Finasteride slikken, maar eigenlijk is dat alleen voor mannen die het er voor over hebben om er tietjes en een hoge stem van te krijgen. Het lange termijn effect op jouw ongeboren baby is nog niet bekend; je mag in ieder geval niet zwanger raken met dit medicijn. Dus, zet dat ook maar uit je kalende hoofd. Wat je wel kunt doen is Minoxidil gebruiken. Een ranzig, vet middeltje waar je een snor en baard van krijgt. Is dat even een leuke bijkomstigheid, of niet dan?! O, had ik trouwens al gezegd dat je zonder je bos krullen lelijk bent? Kijk maar in de spiegel en zie hoe dun je haar wordt. Je bent een zwakkeling en gaat elke dag meer op een oude vrouw lijken. Je zult nooit meer aantrekkelijk gevonden worden door een man. Geen enkele man wil namelijk een kalende vrouw! Je bent waardeloos!”

Afbeelding

Karakter

Inmiddels is meneer Depressie een kleine jongen geworden, maar ik ga nog dagelijks met hem in discussie. Hij is eigenwijs en ik moet hem elke dag vertellen dat ik ook zonder haar een mens ben. Zoals India Arie zingt: “I am not my hair, I am not this skin, I am the soul who lives within.” Ik vertel hem dat mijn lieve, prettig gestoorde karakter niets met mijn haar te maken heeft. Dat haar slechts materiaal is, gemaakt van keratine, proteïne en water. Het is alleen bedoeld om mijn hoofd te beschermen tegen de zon en de wind en dat kan net zo goed met een muts of pruik.
En dan ben ik beland bij het woord dat naast alopecia androgenetica op nummer twee in mijn persoonlijke lijst van enge woorden staat… Een pruik. Dat woord associeer ik met joodse vrouwen die uit geloofsovertuiging een veel te dikke pruik dragen. Nu ben ik wel van joodse afkomst, maar ik zie het nut van de pruik niet in en dat komt misschien omdat ik nooit één letter uit de Thora gelezen heb. Ook associeer ik het woord met Afrikaanse vrouwen die helaas niet trots zijn op hun mooie, kroezige krulletjes en steile pruiken dragen die zichtbaar aan hun haar vastgenaaid zitten. En in het ergste geval doet het me denken aan kankerpatiënten die vanwege chemotherapie genoodzaakt zijn een pruik aan te schaffen, omdat hun haar waarschijnlijk in rap tempo uit gaat vallen. Al met al geen leuke dingen. Toch heb ik er een gekocht. Voor het geval dat het op een gegeven moment écht nodig is. Ze staat op mijn kaptafel en elke dag probeer ik in kleine stapjes vriendinnen met haar te worden. Ze is wel mooi. Volle, donkerblonde krullen, zoals ik ze vroeger zelf had. Maar toch, het idee om haar te dragen vind ik nog iets te beangstigend. Bovendien is de pruik te dik en zal ik het eerst moeten laten uitdunnen, tenzij ik er auditie mee wil doen voor The Lion King.

Acceptatie

Dus, daar zit ik dan met alopecia op mijn hoofd, een pruik op mijn kaptafel en het zelfvertrouwen van een pasgeboren garnaaltje. What to do?
Het enige wat ik kan bedenken en wat de hoogste specialist op haargebied mij ook adviseert is acceptatie. Stress en onrust zijn namelijk, naast die gezellige mannelijke hormonen, killers voor je haar. Je kunt van alles doen om een kalend hoofd te verstoppen en je zwakke haren te behouden, maar accepteren is het allerbeste medicijn. Dat besef ik des te meer als ik naar mijn Boeddha beeld kijk die dag-in-dag-uit naar me staat te lachen. Als geen ander is hij kaal, maar zeer tevreden met zichzelf. Hij glimlacht en werpt zijn hoofd in de lucht. Wat anderen van hem denken doet hem niets, want hij weet dat het uiterlijk er uiteindelijk niets toe doet. Hij is innerlijk tevreden. En dat is waar het om gaat. Jarenlang heb ik me druk gemaakt over hoe ik er uit zie. Ik had nooit waardering voor mezelf en alles kon altijd beter. De deur uit zonder mascara? Dacht het niet. Na de ‘daad’ naar de badkamer lopen zodat hij mijn naakte lichaam in volle glorie kan bewonderen? Hell no! Onbezorgd over het strand rennen in mijn bikini? Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt… Ja, ook grapjes maken is een goede remedie.

Dankbaar

Hoe moeilijk ik het ook vind om als vrouw zijnde mijn haar kwijt te raken, ben ik ergens dankbaar dat ik het meemaak. Het is jammer om eerst iets te moeten verliezen, voordat je beseft hoe belangrijk het is. Of beter gezegd; hoe belangrijk je het voor jezelf maakt. Dus mocht jij zijn uitgerust met net zulke gevoelige haartjes als ik, bespaar jezelf een hoop haartellende, kalende, depressieve dagen en accepteer dat het is zoals het is. Uiteraard na een gedegen onderzoek door een dermatoloog en eventueel wat medicijnen om de haaruitval te stabiliseren. Ben je gezegend met vol en sterk haar dat zich niet laat afschrikken door een beetje DHT? Wees er blij en heel erg zuinig mee. Ook als je een bad hair day hebt, want geloof me, kaal worden is pas echt bad! Mijn haar is dus helemaal niet zo raar, maar heel erg slim. Het is van me vandaan gemigreerd, omdat ik er niet tevreden mee was, hoe mooi en goed het ook voor me probeerde te zijn. Het gaf mij daarmee de boodschap dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb. En dat probeer ik… Toch hoop ik stiekem dat mijn haar raar genoeg is om ooit weer naar mijn hoofd terug te keren…

Ik schreef dit verhaaltje ongeveer twee jaar geleden. Gelukkig gaat het nu stukken beter met mijn haar en is de uitval gestabiliseerd d.m.v. medicijnen en minder stress. Heb jij ook haaruitval/dunner wordend haar? Laat het áltijd controleren door een dermatoloog en vraag om bloedonderzoek. Zorg dat je ten eerste alopecia androgenetica ofwel AGA uitsluit, omdat de schade die dit type haaruitval kan veroorzaken vaak niet meer terug te draaien is. Lees meer op het Haarweb forum. Vragen? Stel ze gerust aan mij!

Project kledingkast: 100 things summer challenge

Tags

, ,

Ik doe mee met de ‘100 things summer challenge’. De regels zijn niet zo heel strikt en dat komt mij goed uit: ik begin namelijk met mijn kleding en daar heb ik niet zo heel veel van. Daar is mijn omgeving het overigens helemaal niet mee eens… Toch wil ik dit project, een initiatief van Lijstjes.info, graag beginnen bij mijn kledingkast. Mijn doel: minstens 50 spullen mogen mijn huis uit, waarvan een deel dus uit kleding bestaat.

Duurzaamheid

Dit project komt mij als geroepen. Over een tijdje zal ik waarschijnlijk gaan samenwonen en ik kan het mijn vriend niet aan doen om mijn hele ‘hebben en houwen’ mee te nemen. Het stukje ‘houwen’ gaat er dus van af. Daarnaast ben ik een fan van duurzaamheid; genieten van dingen die er echt toe doen en trots op jezelf zijn als je dat truitje een keer wat vaker draagt en dat niet alles op gaat in rook (in de verbrandingsovens).

Afbeelding

Mijn overbodige kleding staat nu op Marktplaats. Mocht dit geen succes opleveren dan zal ik een gedeelte geven aan het Leger des Heils en de rest inleveren bij H&M. Hun campagne ‘Zorg dat fashion geen vuilnis wordt’ vind ik helemaal top! Bovendien krijg je dan een bon van 15% korting. Zo kan ik mijn kledingkast weer een beetje aanvullen! 😉

Mediteren kun je leren

Tags

Ik ben op een punt in mijn leven beland waarop ik dingen doe die ik nooit eerder voor mogelijk hield. Mediteren is daar een van. Dat vond ik met alle respect iets voor geitenwollensokken types. Voor zweefteven. Voor Indiërs of monniken uit Tibet. Of voor mensen die totaal de weg kwijt zijn. Tot die laatste groep behoor ik. Maar helemaal van het pad af ben ik nu ook weer niet; ik sta juist aan het begin van een nieuwe weg die hopelijk naar mijn ware zelf leidt. En mediteren gaat me daar bij helpen.

‘Mediteren is niet gemakkelijk, maar je kunt het leren.’ Zo moedigt een artikel mij aan die ik van de meditatiedocent gekregen heb. Elke les opnieuw probeer ik dat tegen mezelf te zeggen. ‘Je kunt het, relax!’ of ‘Volhouden, na een paar sessies zijn we helemaal ZEN!’ roep ik mezelf in gedachten toe. Maar denken is nu juist niet de bedoeling. Tegen jezelf praten zijn gedachten en die komen vanuit je ego. Dat ego is wat je tijdens het mediteren juist moet leren loslaten, zodat je meer in contact komt met je gevoel en uiteindelijk dichter bij je ware zelf.

De les begint altijd met het loslaten van het fysieke lichaam. Een kunstje die je wat mij betreft niet zomaar flikt, tenzij je erg atletisch of een gevorderde yoga beoefenaar bent. En dat ben ik in ieder geval niet. Normaalgesproken zit ik à la Quasimodo met een bochel in mijn rug voor mijn laptop en verdwijnt mijn hoofd nog net niet in het beeldscherm. Mijn benen bungelen er een beetje bij en mijn armen gedragen zich krampachtig, alsof ik paraat sta om iemand neer te slaan. Tot slot zitten mijn schouders bijna aan mijn oren vastgeplakt. Dan is de zogeheten lotushouding die zo karakteriserend is voor meditatie geen fijne positie. Het voelt helemaal niet natuurlijk aan. Een kleermakerszit met een kaarsrechte rug, waarbij het bekken licht gekanteld op de grond rust, de benen over elkaar en de voeten op de kuiten liggen, de handen op de dijen rusten en dat allemaal terwijl het hele lichaam zich ontspant. Heb je ‘m?

Na de overwinning van het fysieke loslaten komt de volgende struggeling. De ademhalingsoefening die de docent altijd ‘ingelepingele’ noemt. Ik weet nog steeds niet wat hij precies zegt, maar hoogstwaarschijnlijk versta ik het verkeerd. Wat ik wel weet is dat het Sanskriet is; een Oudindische taal. Maar het zou wat mij betreft ook best door kunnen gaan voor plat Amsterdams. Het doet mij namelijk een beetje denken aan “Inge, kom je pinge!?” De moderne versie van “Bonnie, kom je buiten spelen!?”
STOP! Daar gaat mijn gedachtestroom weer. We zijn bezig met á-dem-há-len! Zie je hoe dat praten tegen jezelf er zomaar in sluipt?

Lotushouding (bron: landsofwisdom.com)

Lotushouding (bron: landsofwisdom.com)

Bij het ‘ingelepingele’ begeleid je het in- en uitademen door de wijs- en middelvinger van je rechterhand tussen de ogen te laten rusten en je neusgaten om en om dicht te drukken met de duim en pink. Ook bij deze oefening heb ik het (nog) niet getroffen. Mijn neus zit namelijk chronisch verstopt. Ademhalen door één klein neusgaatje gaat dan niet zonder snotterige horten en stoten. En dan komt het ego weer de hoek om kijken. Die wil natuurlijk niet dat je zulke gekke geluiden maakt. Stel je voor dat de andere mensen het horen! Maar als het ingelepingele wel lukt, dan heb je ook wat. Op de een of andere manier werkt deze ademhalingsoefening erg rustgevend. Do try this at home.

Na het ademhalen richten we ons op de binnenkant en wel op één van de chakras die ons energetische lichaam rijk is. Chakras fungeren als een soort longen die levensenergie opnemen en afgeven. Net op het moment dat ik denk dat ik het ontspannen te pakken heb en mij volledig kan concentreren op mijn hartchakra, zijn er twee andere dingen die dringend mijn aandacht nodig hebben. Mijn slapende voeten. Die vinden het helemaal niet leuk om stil te liggen op of onder een kuit. Die willen vrijheid. Inmiddels heb ik vier sessies achter de rug en elke keer stagneert het echte mediteren, omdat mijn lichaam van alle kanten tegenstribbelt. Mijn rug verschiet na enkele minuten rechtop zitten in de kramp en niet alleen mijn voeten, maar ook mijn billen gaan na enige tijd in de slaapstand. Ook dit heeft volgens de docent met het ego te maken. Die is volhardend en probeert overal de controle op te houden. En ik altijd maar denken dat ik nooit aan mezelf denk. Ik ben gewoon een egoïst!

Nu ik dan toch zo zelfzuchtig bezig ben; de vijfde meditatieles ga ik zitten hoe ik dat zelf wil! Beentjes gestrekt naar voren, bips naar achter, kussentje ter ondersteuning onder mijn stuitje en mijn handen ontspannen op mijn schoot. Dit keer doen we een visualisatiemeditatie om het aflopende jaar af te sluiten en bepaalde dingen die daar een grote rol in speelden los te laten. Blijkbaar werkt dit goed voor mij. In mijn visualisatie gaat er een grote, zware deur open. Ik loop een prachtige tempel binnen die symbool staat voor mijn hart. Ik loop een trappetje af en ga midden in de tempel op een kleed liggen. Ik ben het middelpunt van de tempel, waar kalmte en vertrouwen heerst. Mijn ego had bedacht dat we tijdens deze meditatie de angsten en hypeventilatieaanvallen los zouden laten die mij in het afgelopen jaar zo in hun greep hielden, maar mijn onderbewuste bepaalt anders. Mijn ex-minnaar komt de tempel binnen lopen. Hij knielt naast me neer op het kleed, kijkt me aan met zijn grote, bruine ogen en geeft me een kus. Vol verwachting kijkt hij wat ik zal zeggen. Zo kalm als ik in zijn bijzijn nooit eerder ben geweest, zeg ik dat we elkaar los moeten laten. Het wordt tijd dat hij mijn hart verlaat. Hij accepteert mijn besluit, omhelst me en loopt weg richting de uitgang van de tempel. Op dat moment weet ik dat het eindelijk zover is. Ik mediteer en maak contact met mijn ware zelf. Mijn lichaam is totaal ontspannen, ik heb geen slapende benen of voeten en mijn rug geeft ook geen kick. Het lijkt alsof ik zweef. Eigenlijk voel ik helemaal niets, behalve de tranen die over mijn wangen rollen. Ik zeg tegen mezelf dat het zo beter is en sta op van het kleed, loop een trap op naar boven en kijk nog één keer achterom. Alsof er een ontploffing plaatsvindt, vult mijn tempel zich met een enorme vuurzee. Alles wat niet meer nodig is, inclusief mijn ex-minnaar, gaat in rook op. Mijn hart is gezuiverd en leeg. Er is weer ruimte voor mezelf en misschien wel voor een échte liefde.

Na deze laatste les ben ik natuurlijk een grote fan: mediteren is the shit! Het vergt de nodige oefening, maar je gaat er wel de meest goddelijke dingen door voelen en zien. Oefening baart in dit geval zelfgemaakte kunst. Ik ga maar eens verder met mediteren. Maar eerst koop ik een paar geitenwollensokken.

Ik schreef dit verhaaltje ongeveer twee jaar geleden en inmiddels behoort mediteren tot mijn dagelijkse leven. Toch zou ik er meer energie in willen steken. Hoe zit dat bij jou? Doe je ook aan meditatie en zo ja, wat voor soort? Helpt het je je leven leuker te maken? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Ik blaas mijn blog nieuw leven in

Tags

, , , ,

‘Niet denken, maar doen’ is mijn motto tegenwoordig. Toch heb ik moeite mij daar aan te houden. Als voorbeeld: deze Soralabelle blog hapt al geruime tijd naar digitaal stof. Er komt niets uit mijn pen, terwijl ik zó graag wil schrijven. Al toen ik schrijven nog met een ‘f’ schreef, wist ik dat ik schrijfster zou worden. Deze blog aanmaken was na wat ervaring als webredacteur een logische stap. Maar waar ga ik over schrijven? Waarom zouden jullie mijn blog lezen? Of doe ik het alleen voor mezelf?

Quarterlife crisis

Mijn hoofd draait overuren. Ik denk te veel na, ik twijfel en twijfel nog eens en uiteindelijk doe ik niets. Behalve staren. Zal ik dan een blog maken over mindfullnes? Geen concentratie voor. Of over mijn voorkeur voor katten met een plat en zo lelijk mogelijk gezicht? Sorry Bailey (zie foto, ze is best knap voor een lelijkerd). Over mijn passie voor buikdansen en Arabische muziek? Yalla, yalla! Over mijn zwak voor foute, grote mannen? Niet over nadenken! I got a man… Over de quarterlife crisis waar ik in zit? Quarter wát?  Dat ik lief en onschuldig lijk, maar diep van binnen een wild child ben die het liefst haar armen vol laat tatoeëren, haar haren platinablond verft en achter op een motor gelukkig is? Hells Angels hier aanmelden. Of dat ik graag zoveel mogelijk boeken lees, maar ze bijna nooit uit lees? Dat ik graag drink, maar mijn glas nooit leeg drink? Dat ik graag eet, maar mijn bord nooit leeg eet? Naast crisis ook nog een dwangneurose. Dat ik ’s nachts in bed graag naar de Smurfen kijk en bij Ikea het liefst de ballenbak in spring? Ach, kindje toch! Dat ik precies weet wat goed voor mezelf is, maar altijd het tegenovergestelde doe? Geen verklaring voor, maar het levert wel hilarische verhalen op. Of zal ik schrijven over mode, haute couture? Maar haute couture is oh zo duur…

Gewoon doen

Genoeg dingen om over te schrijven dus en dat is precies mijn probleem. Ik kan niet kiezen. Voor het geval je niet weet wat een quarterlife crisis is, het is een benaming voor mensen die in een soort vervroegde midlife crisis zitten. Onze generatie twintig- en dertigers heeft last van keuzestress en ik blijk daar gevoelig voor te zijn. Dus, wat ga ik doen om mijn motto toch na te leven? Ik denk niet meer na, kies helemaal niets en blog over alles wat ik leuk vind. Geen blog over cupcakes bakken of natuurfotografie, maar gewoon een blog over alles wat een vrouw mogelijk interesseert. Ook al is het schaamteloos, jullie mogen het lezen. Hopelijk is het voor jou leerzaam, lachwekkend of ontroerend en levert het mij een stuk minder staarmomenten (en een uitgever van mijn boek) op!

Bailey

Bailey (mooi plat is niet lelijk)

Heb jij wel eens een crisisperiode gehad of last van keuzestress? Op de website van Boost Your Mood van coach Evelyn Prinsen kun je hier meer over lezen en begeleiding in krijgen.

Chinese inspiratie envelopjes

Tags

,

Geluk zit vaak in kleine dingen. Om iemand of jezelf blij te maken hoef je niet veel geld uit te geven. Met deze Chinese geluks-envelopjes (pakje voor +/- 1 euro per stuk bij de Chinese toko) maak je een klein gebaar van grote waarde. Schrijf voor jezelf een positieve gedachte op of schrijf iets op wat je graag aan een ander kwijt wilt, stop het in het envelopje en neem het mee als herinnering in je agenda of geef het als cadeau. Lief toch?Afbeelding

Huismus

Tags

,

‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het meest saaie huismusje van het land?’ Je zou niet denken dat ik die vraag aan mezelf stel, kijkend in de spiegel met een lach op mijn gezicht. Ik ben een vrouw van 26, in de bloei van mijn leven en ik zit thuis voor mijn fijne buis. Waarom vind ik dat zo leuk?

Zodra je merkt dat de frequentie van het thuis zitten eigenlijk steeds hoger wordt en de mate van stappen (en drinken zonder mate) steeds minder wordt, ga je jezelf afvragen of je wel helemaal in orde bent. Hoor ik nu, op zaterdagavond, mezelf niet flink te buiten te gaan aan drank, sigaretten en misschien ook wel mannen als ik daar zin in heb?

Ik sta midden op de dansvloer, ogen en spotlights op me gericht in een rokerige ruimte, zweetdruppeltjes op m’n voorhoofd, zesde vodka-cola in m’n linkerhand, dertigste (?) sigaret in mijn rechterhand en dan……… Met kleren aan wakker worden, maar dan wel ónder de dekens in mijn eigen bed. Ik was toch gewoon even op m’n bed gaan zitten om uit te rusten toen ik thuis kwam? En where the hell zijn mijn schoenen? Liggen ze nog in de taxi? Of heb ik ze tijdens het lopen op blote voeten (want oh wat deden ze weer pijn!) aan een wildvreemde meegegeven?

Waar is die tijd gebleven?

Bah! Ik klink als een oud wijf. Maar ik ben niet oud, ik ben net 26. Kom op, ik doe nog genoeg hoor. Ben pas nog naar de Efteling geweest en een maand ervoor nog naar de bioscoop met mijn neefje…
Nou ja goed, misschien moet ik maar gewoon accepteren dat ik niet altijd achttien blijf.

En ik ben gelukkig niet de enige. Mensen uit mijn ‘tijd’ staan nu geloftes uit te wisselen in het gemeentehuis of liggen te puffen in een ziekenhuisbed. Dus hé, ik doe het nog goed, dat jong blijven! Ik ben trouwens niet de enige die het thuis zijn zo koestert, want menig vriendin is het helemaal met me eens. Wat is er leuker dan samen met de katten spelen thuis? Ik bedoel, ik weet wel iets leukers, maar ook dat gebeurt meestal binnenshuis…

Ik zit  op de bank, waterdruppels zijpelen uit mijn haren van het douchen, warme chocomel in m’n linkerhand, afstandsbediening in m’n rechterhand en dan…………
Met niks aan wakker worden, maar wel met m’n vriend in mijn heerlijk warme bed. En where the hell is mijn string? Ligt die nog op de grond? Of heb jij ‘m stiekem in de was gegooid, schat?