Tags

Ik ben op een punt in mijn leven beland waarop ik dingen doe die ik nooit eerder voor mogelijk hield. Mediteren is daar een van. Dat vond ik met alle respect iets voor geitenwollensokken types. Voor zweefteven. Voor Indiërs of monniken uit Tibet. Of voor mensen die totaal de weg kwijt zijn. Tot die laatste groep behoor ik. Maar helemaal van het pad af ben ik nu ook weer niet; ik sta juist aan het begin van een nieuwe weg die hopelijk naar mijn ware zelf leidt. En mediteren gaat me daar bij helpen.

‘Mediteren is niet gemakkelijk, maar je kunt het leren.’ Zo moedigt een artikel mij aan die ik van de meditatiedocent gekregen heb. Elke les opnieuw probeer ik dat tegen mezelf te zeggen. ‘Je kunt het, relax!’ of ‘Volhouden, na een paar sessies zijn we helemaal ZEN!’ roep ik mezelf in gedachten toe. Maar denken is nu juist niet de bedoeling. Tegen jezelf praten zijn gedachten en die komen vanuit je ego. Dat ego is wat je tijdens het mediteren juist moet leren loslaten, zodat je meer in contact komt met je gevoel en uiteindelijk dichter bij je ware zelf.

De les begint altijd met het loslaten van het fysieke lichaam. Een kunstje die je wat mij betreft niet zomaar flikt, tenzij je erg atletisch of een gevorderde yoga beoefenaar bent. En dat ben ik in ieder geval niet. Normaalgesproken zit ik à la Quasimodo met een bochel in mijn rug voor mijn laptop en verdwijnt mijn hoofd nog net niet in het beeldscherm. Mijn benen bungelen er een beetje bij en mijn armen gedragen zich krampachtig, alsof ik paraat sta om iemand neer te slaan. Tot slot zitten mijn schouders bijna aan mijn oren vastgeplakt. Dan is de zogeheten lotushouding die zo karakteriserend is voor meditatie geen fijne positie. Het voelt helemaal niet natuurlijk aan. Een kleermakerszit met een kaarsrechte rug, waarbij het bekken licht gekanteld op de grond rust, de benen over elkaar en de voeten op de kuiten liggen, de handen op de dijen rusten en dat allemaal terwijl het hele lichaam zich ontspant. Heb je ‘m?

Na de overwinning van het fysieke loslaten komt de volgende struggeling. De ademhalingsoefening die de docent altijd ‘ingelepingele’ noemt. Ik weet nog steeds niet wat hij precies zegt, maar hoogstwaarschijnlijk versta ik het verkeerd. Wat ik wel weet is dat het Sanskriet is; een Oudindische taal. Maar het zou wat mij betreft ook best door kunnen gaan voor plat Amsterdams. Het doet mij namelijk een beetje denken aan “Inge, kom je pinge!?” De moderne versie van “Bonnie, kom je buiten spelen!?”
STOP! Daar gaat mijn gedachtestroom weer. We zijn bezig met á-dem-há-len! Zie je hoe dat praten tegen jezelf er zomaar in sluipt?

Lotushouding (bron: landsofwisdom.com)

Lotushouding (bron: landsofwisdom.com)

Bij het ‘ingelepingele’ begeleid je het in- en uitademen door de wijs- en middelvinger van je rechterhand tussen de ogen te laten rusten en je neusgaten om en om dicht te drukken met de duim en pink. Ook bij deze oefening heb ik het (nog) niet getroffen. Mijn neus zit namelijk chronisch verstopt. Ademhalen door één klein neusgaatje gaat dan niet zonder snotterige horten en stoten. En dan komt het ego weer de hoek om kijken. Die wil natuurlijk niet dat je zulke gekke geluiden maakt. Stel je voor dat de andere mensen het horen! Maar als het ingelepingele wel lukt, dan heb je ook wat. Op de een of andere manier werkt deze ademhalingsoefening erg rustgevend. Do try this at home.

Na het ademhalen richten we ons op de binnenkant en wel op één van de chakras die ons energetische lichaam rijk is. Chakras fungeren als een soort longen die levensenergie opnemen en afgeven. Net op het moment dat ik denk dat ik het ontspannen te pakken heb en mij volledig kan concentreren op mijn hartchakra, zijn er twee andere dingen die dringend mijn aandacht nodig hebben. Mijn slapende voeten. Die vinden het helemaal niet leuk om stil te liggen op of onder een kuit. Die willen vrijheid. Inmiddels heb ik vier sessies achter de rug en elke keer stagneert het echte mediteren, omdat mijn lichaam van alle kanten tegenstribbelt. Mijn rug verschiet na enkele minuten rechtop zitten in de kramp en niet alleen mijn voeten, maar ook mijn billen gaan na enige tijd in de slaapstand. Ook dit heeft volgens de docent met het ego te maken. Die is volhardend en probeert overal de controle op te houden. En ik altijd maar denken dat ik nooit aan mezelf denk. Ik ben gewoon een egoïst!

Nu ik dan toch zo zelfzuchtig bezig ben; de vijfde meditatieles ga ik zitten hoe ik dat zelf wil! Beentjes gestrekt naar voren, bips naar achter, kussentje ter ondersteuning onder mijn stuitje en mijn handen ontspannen op mijn schoot. Dit keer doen we een visualisatiemeditatie om het aflopende jaar af te sluiten en bepaalde dingen die daar een grote rol in speelden los te laten. Blijkbaar werkt dit goed voor mij. In mijn visualisatie gaat er een grote, zware deur open. Ik loop een prachtige tempel binnen die symbool staat voor mijn hart. Ik loop een trappetje af en ga midden in de tempel op een kleed liggen. Ik ben het middelpunt van de tempel, waar kalmte en vertrouwen heerst. Mijn ego had bedacht dat we tijdens deze meditatie de angsten en hypeventilatieaanvallen los zouden laten die mij in het afgelopen jaar zo in hun greep hielden, maar mijn onderbewuste bepaalt anders. Mijn ex-minnaar komt de tempel binnen lopen. Hij knielt naast me neer op het kleed, kijkt me aan met zijn grote, bruine ogen en geeft me een kus. Vol verwachting kijkt hij wat ik zal zeggen. Zo kalm als ik in zijn bijzijn nooit eerder ben geweest, zeg ik dat we elkaar los moeten laten. Het wordt tijd dat hij mijn hart verlaat. Hij accepteert mijn besluit, omhelst me en loopt weg richting de uitgang van de tempel. Op dat moment weet ik dat het eindelijk zover is. Ik mediteer en maak contact met mijn ware zelf. Mijn lichaam is totaal ontspannen, ik heb geen slapende benen of voeten en mijn rug geeft ook geen kick. Het lijkt alsof ik zweef. Eigenlijk voel ik helemaal niets, behalve de tranen die over mijn wangen rollen. Ik zeg tegen mezelf dat het zo beter is en sta op van het kleed, loop een trap op naar boven en kijk nog één keer achterom. Alsof er een ontploffing plaatsvindt, vult mijn tempel zich met een enorme vuurzee. Alles wat niet meer nodig is, inclusief mijn ex-minnaar, gaat in rook op. Mijn hart is gezuiverd en leeg. Er is weer ruimte voor mezelf en misschien wel voor een échte liefde.

Na deze laatste les ben ik natuurlijk een grote fan: mediteren is the shit! Het vergt de nodige oefening, maar je gaat er wel de meest goddelijke dingen door voelen en zien. Oefening baart in dit geval zelfgemaakte kunst. Ik ga maar eens verder met mediteren. Maar eerst koop ik een paar geitenwollensokken.

Ik schreef dit verhaaltje ongeveer twee jaar geleden en inmiddels behoort mediteren tot mijn dagelijkse leven. Toch zou ik er meer energie in willen steken. Hoe zit dat bij jou? Doe je ook aan meditatie en zo ja, wat voor soort? Helpt het je je leven leuker te maken? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Advertenties