Tags

, , , , , , ,

Ik heb raar haar. Niet omdat het eigenwijs krult en elke dag anders zit. Ook niet omdat het zich perfect lijkt te vermaken in warme oorden en bij -5 graden ineens stijl is. Nee, ook niet omdat het een raadselachtige kleur heeft, maar omdat het van de ene op de andere dag heeft besloten van mijn hoofd te emigreren naar het doucheputje.

Haargeweld

In mijn pubertijd maakte ik er een gewoonte van dagelijks een pot kokosvet in mijn haar te smeren. Jermaine Jackson was er niets bij. Mijn haar veranderde van kleur als een kameleon on speed. Op maandag was het rood, op vrijdag blond. Met een speciale diffuser op mijn föhn fusede ik mijn bos krullen met wilde slagen tot coupe Diana Ross een feit was. Zou deze haarmishandeling de oorzaak zijn van mijn haaruitval? Een tijd lang dacht ik van wel…

Het begon met een kalend rondje boven mijn voorhoofd, in de vorm van een knikker. “Hoe gaat het met je gát!?” was een quasi grappige vraag van mijn vriendje destijds. “Ach, groeit wel weer aan. Beetje teveel troep op mijn hoofd gesmeerd” zei ik nietsvermoedend. Helaas, het vriendje had ik uiteraard gedumpt en het gat groeide tot iets uit wat lijkt op een minigolfbaan, met een steeds zichtbaar wordende middenscheiding als de baan en het gat als de hole, maar dan zonder het vlaggetje natuurlijk.

Naar de dokter!

Op de dag dat coupe Diana niet meer gefused kon worden en gedegradeerd was naar coupe Gordon, was het tijd om naar de dokter te gaan. Mijn huisarts lijkt echter zelf op een monnik met een kransje haar dat gelukkig nog net zijn oren tegen de kou beschermt. Het kwam regelmatig voor dat ik na een bezoek aan de dokter niet meer wist welk medicijn hij mij had voorgeschreven, omdat ik gebiologeerd naar zijn glimmende hoofd had zitten staren. Zou hij het poetsen? Insmeren met haargroei bevorderende olie? Of is het stiekem een hele grote, glimmende puist die op elk moment uit elkaar kan barsten? Je begrijpt natuurlijk wel dat ik er mijn twijfels bij had of deze kalende meneer mij kon vertellen hoe ik mijn haaruitval moest stoppen…

Bloedarmoede

Uit bloedonderzoek bleek dat ik lichtelijk bloedarmoedig was. Dat zou een oorzaak voor mijn haaruitval kunnen zijn. Ik kreeg een kuur ijzertabletten en zou na een paar weken van alle ellende af zijn. Of het wat tegen mijn haaruitval gedaan heeft weet ik nog steeds niet zeker, maar ik weet wel dat ik er keiharde, zwarte ontlasting van kreeg. De keuze tussen het behoud van mijn haar of mijn darmen was snel gemaakt. Dagelijks zwetend en puffend ‘bevallen’ van een grote boodschap was geen pretje. Ik stopte dus met de pillen. Wat een opluchting!

De volgende stap was de dermatoloog. Zij controleerde mij op allerlei enge ziektes die blijkbaar haaruitval uit kunnen lokken. Maar gelukkig, mijn eierstokken zitten (al ratelend) nog steeds waar ze zich horen te bevinden en mijn schildklier draait op volle toeren. En toen kwam, na wat gewoel in mijn haar, het meest enge woord wat ik ooit heb gehoord. Alopecia androgenetica. Wat? Alopecia androgenetica. Dat klonk niet goed. Andro? Latijns voor man? Ben ik geboren met het verkeerde geslacht? Is dat de reden dat ik me vroeger niet bezig hield met Barbies, maar in plaats daarvan oorlogje speelde met de boys? Nee, dat was het niet, maar het had wel met mannelijke hormonen te maken. Produceerde ik teveel testosteron? Had ik eindelijk een verklaring voor mijn op hol geslagen libido, vergelijkbaar met die van een Duracell konijn met oplaadbare batterijen? Nee, dat was het ook niet. Ik had namelijk niet tevéél testosteron, maar ik was er gevoelig voor. Ingewikkeld hè? Wikipedia zegt:

Alopecia androgenetica is de Latijnse naam voor de meest voorkomende vorm van kaalheid. Deze kaalheid is het gevolg van mannelijke hormonen (androgenen). Het wordt ook wel ‘klassieke mannelijke kaalheid’ genoemd. De meeste mannen krijgen hier in meer of mindere mate mee te maken, maar ook komt het niet zelden voor bij vrouwen. De binding van DHT aan de AR zorgt voor een sneller verloop van de groeifasen en een verkleining van de schacht van het haarzakje. Uiteindelijk is het haarzakje dusdanig verschrompeld, dat het alleen nog maar een minuscuul (voor het oog onzichtbaar) vellushaartje produceert. Dit proces staat bekend als het miniaturiseren van haar. Vrouwen met AGA krijgen daarentegen vaak te maken met een diffuse vorm van uitval die meestal begint bij de scheiding. Volledige hergroei van verloren gegane haren is niet of nauwelijks mogelijk met de huidige haargroeimiddelen. Wel kan stabilisatie van de haaruitval bereikt worden.

Paniek in de tent. Ik ben een VROUW en ik word KAAL. Mijn bos krullen zal NIET meer TERUGKOMEN. Mijn haarzakjes VERSCHROMPELEN en er is GEEN MEDICIJN voor.

Depressief

Vanaf dat moment kwam mijn jaarlijks aanwezige depressie in vol ornaat terug. Meneer Depressie (waarom het een man is weet ik écht niet) kwam voor me staan en zei: “Hoi Sora, je wordt kaal. In je vorige leven was je de jaloerse heks die Rapunzel in haar toren gevangen hield en in dit leven zul je ervoor boeten. Ik heb je eerst laten voelen hoe het is om net zulk prachtig haar te hebben als zij en nu zul je het heel langzaam kwijt raken tot je een bosje zuurkool over hebt. Er is geen medicijn voor, dus denk maar niet dat je mooie haren terug komen. Het enige wat je er aan kunt doen is een hoge dosis hormonen slikken in de vorm van de Diane-pil (je weet wel, die pil die mensen slikken tegen acne ha-ha-ha) en jij en ik weten allebei dat je daar helemaal niet tegen kunt. Van al die hormonen word je namelijk nog depressiever! Je kunt ook Finasteride slikken, maar eigenlijk is dat alleen voor mannen die het er voor over hebben om er tietjes en een hoge stem van te krijgen. Het lange termijn effect op jouw ongeboren baby is nog niet bekend; je mag in ieder geval niet zwanger raken met dit medicijn. Dus, zet dat ook maar uit je kalende hoofd. Wat je wel kunt doen is Minoxidil gebruiken. Een ranzig, vet middeltje waar je een snor en baard van krijgt. Is dat even een leuke bijkomstigheid, of niet dan?! O, had ik trouwens al gezegd dat je zonder je bos krullen lelijk bent? Kijk maar in de spiegel en zie hoe dun je haar wordt. Je bent een zwakkeling en gaat elke dag meer op een oude vrouw lijken. Je zult nooit meer aantrekkelijk gevonden worden door een man. Geen enkele man wil namelijk een kalende vrouw! Je bent waardeloos!”

Afbeelding

Karakter

Inmiddels is meneer Depressie een kleine jongen geworden, maar ik ga nog dagelijks met hem in discussie. Hij is eigenwijs en ik moet hem elke dag vertellen dat ik ook zonder haar een mens ben. Zoals India Arie zingt: “I am not my hair, I am not this skin, I am the soul who lives within.” Ik vertel hem dat mijn lieve, prettig gestoorde karakter niets met mijn haar te maken heeft. Dat haar slechts materiaal is, gemaakt van keratine, proteïne en water. Het is alleen bedoeld om mijn hoofd te beschermen tegen de zon en de wind en dat kan net zo goed met een muts of pruik.
En dan ben ik beland bij het woord dat naast alopecia androgenetica op nummer twee in mijn persoonlijke lijst van enge woorden staat… Een pruik. Dat woord associeer ik met joodse vrouwen die uit geloofsovertuiging een veel te dikke pruik dragen. Nu ben ik wel van joodse afkomst, maar ik zie het nut van de pruik niet in en dat komt misschien omdat ik nooit één letter uit de Thora gelezen heb. Ook associeer ik het woord met Afrikaanse vrouwen die helaas niet trots zijn op hun mooie, kroezige krulletjes en steile pruiken dragen die zichtbaar aan hun haar vastgenaaid zitten. En in het ergste geval doet het me denken aan kankerpatiënten die vanwege chemotherapie genoodzaakt zijn een pruik aan te schaffen, omdat hun haar waarschijnlijk in rap tempo uit gaat vallen. Al met al geen leuke dingen. Toch heb ik er een gekocht. Voor het geval dat het op een gegeven moment écht nodig is. Ze staat op mijn kaptafel en elke dag probeer ik in kleine stapjes vriendinnen met haar te worden. Ze is wel mooi. Volle, donkerblonde krullen, zoals ik ze vroeger zelf had. Maar toch, het idee om haar te dragen vind ik nog iets te beangstigend. Bovendien is de pruik te dik en zal ik het eerst moeten laten uitdunnen, tenzij ik er auditie mee wil doen voor The Lion King.

Acceptatie

Dus, daar zit ik dan met alopecia op mijn hoofd, een pruik op mijn kaptafel en het zelfvertrouwen van een pasgeboren garnaaltje. What to do?
Het enige wat ik kan bedenken en wat de hoogste specialist op haargebied mij ook adviseert is acceptatie. Stress en onrust zijn namelijk, naast die gezellige mannelijke hormonen, killers voor je haar. Je kunt van alles doen om een kalend hoofd te verstoppen en je zwakke haren te behouden, maar accepteren is het allerbeste medicijn. Dat besef ik des te meer als ik naar mijn Boeddha beeld kijk die dag-in-dag-uit naar me staat te lachen. Als geen ander is hij kaal, maar zeer tevreden met zichzelf. Hij glimlacht en werpt zijn hoofd in de lucht. Wat anderen van hem denken doet hem niets, want hij weet dat het uiterlijk er uiteindelijk niets toe doet. Hij is innerlijk tevreden. En dat is waar het om gaat. Jarenlang heb ik me druk gemaakt over hoe ik er uit zie. Ik had nooit waardering voor mezelf en alles kon altijd beter. De deur uit zonder mascara? Dacht het niet. Na de ‘daad’ naar de badkamer lopen zodat hij mijn naakte lichaam in volle glorie kan bewonderen? Hell no! Onbezorgd over het strand rennen in mijn bikini? Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt… Ja, ook grapjes maken is een goede remedie.

Dankbaar

Hoe moeilijk ik het ook vind om als vrouw zijnde mijn haar kwijt te raken, ben ik ergens dankbaar dat ik het meemaak. Het is jammer om eerst iets te moeten verliezen, voordat je beseft hoe belangrijk het is. Of beter gezegd; hoe belangrijk je het voor jezelf maakt. Dus mocht jij zijn uitgerust met net zulke gevoelige haartjes als ik, bespaar jezelf een hoop haartellende, kalende, depressieve dagen en accepteer dat het is zoals het is. Uiteraard na een gedegen onderzoek door een dermatoloog en eventueel wat medicijnen om de haaruitval te stabiliseren. Ben je gezegend met vol en sterk haar dat zich niet laat afschrikken door een beetje DHT? Wees er blij en heel erg zuinig mee. Ook als je een bad hair day hebt, want geloof me, kaal worden is pas echt bad! Mijn haar is dus helemaal niet zo raar, maar heel erg slim. Het is van me vandaan gemigreerd, omdat ik er niet tevreden mee was, hoe mooi en goed het ook voor me probeerde te zijn. Het gaf mij daarmee de boodschap dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb. En dat probeer ik… Toch hoop ik stiekem dat mijn haar raar genoeg is om ooit weer naar mijn hoofd terug te keren…

Ik schreef dit verhaaltje ongeveer twee jaar geleden. Gelukkig gaat het nu stukken beter met mijn haar en is de uitval gestabiliseerd d.m.v. medicijnen en minder stress. Heb jij ook haaruitval/dunner wordend haar? Laat het áltijd controleren door een dermatoloog en vraag om bloedonderzoek. Zorg dat je ten eerste alopecia androgenetica ofwel AGA uitsluit, omdat de schade die dit type haaruitval kan veroorzaken vaak niet meer terug te draaien is. Lees meer op het Haarweb forum. Vragen? Stel ze gerust aan mij!

Advertenties